Home - News

Half februari profiteren Bart Van Ham en ik van de perfecte condities in het hooggebergte. We arriveren donderdagavond laat en bivakeren in de buurt van Col de Montets. We staan iets voor 7 op om onze rugzakken verder te pakken en om water te koken voor de thermossen. Nog vlug ne koffie in de bar in Argentière en daarna naar het liftstation. We krijgen de tweede lift te pakken en vertrekken uiteindelijk rond tien uur vanop de Grands Montets richting de noordoostwand van de Droites 4000m. Het is prachtig weer en de gletsjer ligt er tip-top bij, geen gedoe met skis of raketten dit keer. We vermijden enkele grote crevassen en komen iets voor twaalf aan de voet van de directe start van het Lagarde-couloir. De ijsschroeven en de tweede ijsbijl worden bovengehaald en iets later kruip ik over de randspalt. We klimmen 'en corde tendu' naar links en dan over de eerste steile muur in perfecte firn tot aan de tweede muur waar ik relais maak. Hier zekeren we de 85° steile goulotte die naar het grote couloir leid. Dan volgen nog een paar honderden meter sneeuw van 50 a 65° tot het korte mixte-stuk (2 lengtes) dat op de graat tussen de Tournierpijler en de top uitkomt. Om zes uur staan we op de top, en kunnen nog net de eerste rappel doen op de zuidkant voor het donker word. We dalen uiteindelijk door de verkeerde geul af zodat we hier en daar nog wat extra relais moeten maken. Na nog een lange wandeling over de Talefre-gletsjer bereiken we Couvercle-hut waar we nog een aantal plaatsjes vinden om te slapen...

Tussen de feestdagen door ga ik met Johan een keer het Brunnital in centraal Zwitserland verkennen.Het is warm er ligt bijna niets in conditie, na wat zoeken klimmen we toch een slecht gevormde 5e graadsroute (Namenloos). We denken echter dat het in Kandersteg beter is en gaan de volgende dag naar het mixte- en drytoolgebied Ueschenen waar ik uiteindelijk alleen 'Grouhunding' M7+ kan toppen, de topvorm van november is duidelijk weg.

Drie weken later ben ik terug met Johan op weg, deze keer naar de Ecrins. Na een korte nacht (4uurtjes) in de auto stijgen we vanuit Monêtier-les-Bains in naar de Dôme de Mônetier om goulotte Fantomas (500m) te klimmen. Na een kleine vier uur staan we klaar aan de voet van de eerste lengte, een korte overhangende passage (crux) leid naar een 40m hoge ijsmuur van een 70-80°. Hierna klimmen we alles simultaan en 2u na vertrek zijn we boven. Op de terugweg mis ik men ski's die thuisgebleven zijn, enfin, het eerste spoor te voet is gemaakt... De volgende dag kiezen we voor een 200m hoge waterval in Fressinières. 'Arc de cercle direct' WI5 met een korte maar ietwat alpine aanloop ligt er deze winter tip-top bij.


Het laatste weekend van januari klim ik met Hans Osselaer vier dagen in Cogne. Donderdag warmden we op met 'Chandelle Levure' (WI 4/4+ 180m) en 'Il Candelabro del Coyote' (WI 4+ 180m). Een dag later trekken we terug naar Valeille en klimt Hans de mooie 'Stella Artice' (WI5 180m) voor, ik had hem vorig jaar al eens geklommen met Tim en Bart. Toch was hij dit jaar weer helemaal anders gevormd. Het is nog vroeg als we terug beneden zijn en we bekijken hoe de lijn van 'Inachevée Conception' (WI5+ M6/7??) loopt. Even nog wat kleine camelots aan de rack hangen voor ik eraan begin, we klimmen tot op de grote rotsband in een lange lengte (40m). Na een kleine traversee volgt een tweede lengte met een kort mixte-stuk over een klein dakje en dan nog 30m 85° ijs. De laatste lengte is nog zo'n beauty met een lange 90° passage. Zaterdag staan we wat vroeger op want we willen 'Repentence Super' doen. Wanneer we aan de laatste sneeuwhelling willen beginnen zien we dat er al een ander cordee ons voor is. Na een kort overleg kiezen we dan voor 'Di fronte al Tradimento Directe' (WI 6-). De eerste lengte is een 4e graads opwarmlengte met enkele pittige moves net voor de relais, die Hans voor z'n rekenig neemt. De tweede is de crux, een 35m verticale kolom die vrij goed af te zekeren is met lange ijsschroeven. De derde lengte is veel steviger dan ze lijkt, zeer hard en steil ijs (5e graads). De laatste dag staan we extra vroeg op zodat we rond kwart voor 7 aan de parking in Valnontey kunnen vertrekken. Er zijn nog geen voetsporen in de vers gevallen sneeuw en we zijn nu zeker dat we als eerste aan 'Repentence Super' (WI5+/6) kunnen beginnen. Na een anderhalf uur zijn we aan de voet, we eten en drinken nog wat en maken ons rustig klaar om de mooiste waterval van Cogne te beklimmen. Drie lengtes 90° met fragiel bloemkolen-ijs, nog redelijk af te zekeren. We klommen langs de rechterzijde, eerste relais rechts na 40m in de rotsen, dan 30m tot in een grotje (Relais met boorhaken). Vanuit het grotje een kleine traversee naar links en dan recht omhoog in het midden van de waterval (relais links met pitons). Het sneeuwt nog steeds . In twee lange rappels geraken we beneden. De file s'avonds in Lausanne was het enige minpuntje van deze fantastische trip...